Łączna liczba wyświetleń

wtorek, 14 lutego 2017

Dramatu nie będzie. Co w takim razie zobaczymy wiosną w europejskich pucharach?


 
W wywiadzie niedawno udzielonym dla pisma Ajax Life, Arkadiusz Milk stwierdził, że Ajax ma więcej jakości niż Legia. Jednocześnie przestrzegał swój były klub przed tym, że warszawska drużyna potrafi być  zabójczo skuteczna w strzelaniu goli z kontry – o czym mógł się przekonać  wielki Real Madryt, czy też  Borussia Dortmund. Myślę jednak, że w Amsterdamie i bez uwag polskiego snajpera doskonale wiedzą, że na lekceważenie Legii nie mogą sobie pozwolić. Generalnie szanse obu drużyn oceniane są pół na pół, z delikatną jednak przewagą na korzyść Holendrów.

Kto więc awansuje i powalczy dalej, a kto będzie musiał przełknąć gorycz porażki?

Dla Legii byłaby to już druga z rzędu lekcja futbolu, udzielona jej przez Ajax. Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie takiej sytuacji – nie teraz, gdy w Legii wreszcie wszystko zaczyna tak sensownie się układać (przynajmniej w szatni i na boisku; o „gabinetach” nie mówię). Poza tym, teraz Legia jest silniejsza, niż dwa lata temu. Na pewno też mądrzejsza o pucharowe doświadczenia i bardziej dojrzała. No i – co najważniejsze – ma na ławce trenerskiej fantastycznego szkoleniowca, a w środku ofensywy świetnego gracza, który zrobi wszystko, by jego klub mógł kontynuować swoją przygodę w europejskich pucharach. Dla mnie to są dwa kluczowe atuty polskiego klubu, których zabrakło w Legii przed dwoma laty.
 
Jasne, że takich jasnych punktów i argumentów „na plus” jest znacznie więcej. Nie zapominam o takich nazwiskach, jak chociażby Odjidja-Ofoe, Pazdan, Guilherme, Hloušek. Wielkie nadzieje pokładane też są w nowym nabytku mistrza Polski - Tomáš Necid ma godnie zastąpić dwóch poprzednich napastników, którzy zdecydowali się pożegnać z Warszawą. Pytanie tylko, czy czeski napastnik jest w stanie tak błyskawicznie wkomponować się w ofensywną układankę Jacka Magiery? Przecież zaliczył, grając z nowymi kolegami, zaledwie dwa mecze – sparing w Hiszpanii i ligowe starcie w Arką Gdynia. No i co prawda gola w nich nie strzelił, ale jednak miewał przebłyski, widać że piłka go szuka, a rozgrywający widzą go na boisku.
 

Mimo absencji kilka podstawowych graczy (kontuzjowanych: Rzeźniczaka i Moulina, czy nie mogącego zagrać ze względu na przepisy Jędrzejczyka), Legia ma wciąż ciekawą kadrę, a w niej co najmniej kilku wartościowych graczy. Powinni oni sobie poradzić w czwartek z Holendrami. Wierzę w modrość trenera Magiery i w możliwości jego piłkarzy. Najbardziej jednak liczę na Miroslava Radovića! To w nim upatruję tego, który poprowadzi Legię do tryumfu nad Ajaxem! To w jego umiejętności i szaloną determinację wierzę! To jego zaangażowania nie na 100, a na 200% oczekuję! Jeśli ktoś ma dać impuls do walki, „pociągnąć” drużynę, podtrzymać wiarę w sukces w najtrudniejszych momentach – to będzie to z pewnością Rado!

Rzecz jasna, w szatni ważna będzie praca trenerów, ale gdy zabrzmi pierwszy gwizdek, to kapitan powinien poprowadzić swój zespół we właściwym kierunku. W sobotnim spotkaniu ligowym z Arką Gdynia, Miroslav Radović założył kapitańską opaskę (w zastępstwie Jakuba Rzeźniczaka), myślę że i w czwartek też tak będzie - i że to jeszcze bardziej zmobilizuje go do walki.

A co, jeśli Ajax jednak okaże się lepszy od Legii w dmumeczu 1/16 rozgrywek LE i piłkarzom Jacka Magiery pozostanie już tylko rywalizacja na krajowym podwórku? Zewsząd słyszę głosy, że to starcie, wbrew pozorom, wcale nie jest dla Legii najważniejsze w tym sezonie. „Dramatu nie będzie” – jednogłośnie powtarzają niemal wszyscy… Priorytety są zgoła inne - najważniejsza jest liga i jej wygranie, które umożliwi powtórną walkę w kwalifikacjach Ligi Mistrzów.
Może i ewentualne odpadnięcie Legii dramatem by nie było, może w oficjalnych wypowiedziach zarówno działacze, piłkarze, jak i sam trener podkreślają, że to liga jest najważniejsza  i obronienie mistrzostwa Polski... Ale tak po cichu, gdzieś  w głębi serca, to każdy z nich wie, że los nie bez powodu postawił po raz kolejny właśnie Ajax na drodze Legionistów. A najbardziej zdaje sobie z tego sprawę mój ulubiony piłkarz w Legii, który poprzednie spotkanie w Amsterdamie oglądał z trybun, choć miał w nim zagrać... Radović ma tutaj coś do udowodnienia - sobie i wszystkim w Legii. Jeśli nie poprowadzi Legii do zwycięstwa, to będzie to jego osobista porażka i wielkie rozczarowanie dla kibiców. A dla mnie w szczególności – nigdy nie wybaczyłam Henningowi Bergowi tego, że w tak ważnym dla Legii momencie, wysłał jej najlepszego zawodnika na trybuny, mimo, że ten był gotowy na mecz i z pewnością zrobiłby wszystko, by godnie się pożegnać z kibicami prze wyjazdem do Chin. Norweg jednak wolał unieść się honorem i swoje prywatne urazy postawił nad dobro drużyny. Nigdy nie zapomnę miny wściekłego i bezradnego Radovića, śledzącego poczynania swoich kolegów z trybun... Musiał wtedy patrzeć, jak drużyna, której był do tej pory motorem napędowym i mózgiem, próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, już bez niego. Mogę się tylko domyślać, jak paskudnie Rado musiał się wtedy czuć i jak bardzo żałował, że nie może pomóc kolegom na murawie. Niby na własne życzenie, niby z jego „winy”…  A jednak scenariusz na tamten wieczór można było napisać inaczej, obsadzając Miro w roli głównej. Ale nie ma co już dalej dywagować, „co by było gdyby”. Lepiej skupić się na tym, co przed nami.

Los podarował Legii i Rado drugą szansę, zmarnować ją, byłoby wielkim grzechem! Tak to widzę.

Minęły dwa lata, historia zatoczyła koło – a 33-letni serbski pomocnik, dziś ma świadomość, że wszystkie oczy kibiców Legii będą skierowane przede wszystkim na niego i że to on powinien dać impuls pozwalający drużynie pokonać utytułowanego  i bardziej doświadczonego rywala. To spotkanie, w kontekście całej tej otoczki z chińskim transferem Radovića w tle, urasta dla mnie niemalże do rangi symbolu i sprawia, że w tygodniu obfitującym w - o wiele bardziej prestiżowe - mecze pucharowe, najbardziej czekam na czwartkowe starcie Legii z Ajaxem właśnie! 
 
Nawet starcie Bayernu z Arsenalem nie wzbudza we mnie takich emocji, jak to, co się wydarzy przy Łazienkowskiej… Nawet szlagier, na jaki się zapowiada pojedynek Napoli z Realem, nie wydaje mi się aż tak atrakcyjny, jak ten, w którym jedną z głównych ról odegra polska drużyna. Mimo, że ostatnie popisy Piotra Zielińskiego w barwach Napoli sprawiają, że piłkarska środa w Lidze Mistrzów może być dniem, w którym karty rozdawać będą Polacy.
 
A przecież jest jeszcze dzisiejsze spotkanie Borussi Dortmund z Benficą, w którym najprawdopodobniej wystąpi wracający po krótkiej przerwie spowodowanej kontuzją pleców, Łukasz Piszczek.
 Szkoda tylko, że w drugim wtorkowym spotkaniu LM (Paris Saint-Germain), nie zobaczymy jeszcze jednego z naszych reprezentantów, bo wtedy to już w ogóle można by mówić o czymś w rodzaju polskiej ofensywy na LM. W każdym z czterech spotkań rozegranych w tym tygodniu, moglibyśmy podziwiać grę naszych rodaków. Niestety, Grzegorz Krychowiak obejrzy to spotkanie z trybun, trener Emery nie znalazł dla niego miejsca w składzie… Trudno, może w rewanżu „Krycha” już się  pojawi? Trzymam za niego kciuki i czekam na jego powrót w wielkim stylu!
(...)
 

wtorek, 17 stycznia 2017

FOOT DRAIN - chińska ofensywa transferowa


 

SZCZYPTA FUTBOLOWEJ EKONOMII NA POCZĄTEK

Termin „brain drain”, czyli po polsku „drenaż mózgów”, funkcjonuje w ekonomi już od półwiecza. Jak możemy przeczytać w Wikipedii, oznacza on zjawisko „skłaniania specjalistów wysokiej klasy do podejmowania pracy w krajach  uprzemysłowionych przez zapewnienie im lepszych warunków ekonomicznych i nowoczesnej organizacji pracy”.

Na potrzeby poniższego tekstu, pozwoliłam sobie stworzyć termin analogiczny, który z powodzeniem można by przenieść na grunt futbolowych realiów:  „Foot drain” – czyli „drenaż nóg”.

Na czym miałby polegać ów  chiński „Foot drain”?

Na tym, że także kusi się pieniędzmi tych, których chce się do siebie ściągnąć, w celu osiągnięcia konkretnych korzyści. Tylko że zamiast „tęgich głów”, Chińczycy podbierają zachodniej cywilizacji… "kopaczy”!
 
 

Chińska aktywność na piłkarskim rynku transferowym jest naprawdę imponująca i zdumiewająca. Choć z drugiej strony, jeśli ktoś zdaje sobie sprawę z tego, jak wielkie pieniądze stoją za tą ofensywą ściągania do Chinese Super League  kolejnych piłkarzy z Europy, czy Ameryki Pd., to wówczas przestaje dziwić cokolwiek. Wiadomo, że pieniądz czyni cuda, a jego „właściwości magnetyczne” znane są nie od dziś!
 

A zatem drenaż europejskich (głównie) boisk nabiera rozmachu i zatacza coraz większe kręgi. Można powiedzieć: lawina ruszyła i raczej nic już nie będzie w stanie jej zatrzymać. Mechanizmy, w których siłą napędową, głównym paliwem, są pieniądze (wręcz niewyobrażalne),  działają na coraz wyższych obrotach, zwiększając swoje moce przerobowe . A te wydają się nieograniczone, bezkresne wręcz - jak całe wielkie Państwo Środka. Choć zamiast tego historycznego określenie najludniejszego kraju świata, bardziej pasowałby dziś termin użyty przez jedną z niemieckich gazet: „państwo środków”. Bo to jest w rzeczywistości kraj nie tylko olbrzymich możliwości, ale przede wszystkim, dysponujący już w tej chwili niewyobrażalnymi wręcz środkami, z których część przekierowywana jest na rynek piłkarski właśnie.
 



Z każdym rokiem Chiny w coraz większym stopniu starają się zdominować świat, zalewając rynek swoimi nie zawsze wysokiej jakości, ale za to  konkurencyjnymi cenowo, produktami. Można by z przekąsem stwierdzić, że aby równowaga w przyrodzie została zachowana, w zamian Chińczycy ściągają do siebie coraz więcej piłkarzy. Głównie są to już gracze zaawansowani wiekowo i w europejskim futbolu nie odgrywający pierwszoplanowej roli. Jednak te tendencje się zmieniają i wśród zwerbowanych, pojawiają się coraz bardziej znamienite nazwiska. Wydaje się, że kwestią czasu jest, kiedy do Azji przeniosą się ci najwięksi…

 

CHIŃSKIE MOTTO NA DZIŚ: SPROWADZAJMY CO SIĘ DA!

Chińskie kluby są gotowe wyłożyć praktycznie każde pieniądze na gwiazdy najpopularniejszej dyscypliny sportu. Na samych zawodnikach jednak nie poprzestają. W kraju za Wielkim Murem pracuje już wielu znanych szkoleniowców, których także udaje się skusić potężnymi gażami i atrakcyjnymi warunkami pracy. Na świecie jest tylko trzech trenerów, których gaże za sezon przekraczają 10 mln funtów – jednym z nich jest Andre Villas-Boas. Portugalczyk, mający za sobą pracę m.in. w Chelsea, czy ostatnio w Zenicie Petersburg, w rok ma zarabiać w Shanghai Shenhua 11 mln funtów.



Piłkarze, trenerzy, ostatnio nawet pojawiła się w mediach informacja o zamiarach ściągnięcia do Chin jednego z sędziów angielskiej PL… Wydaje się, że jeszcze tylko kibice nie są kuszeni darmowym chińskim piwem i kiełbaską, by w zamian brali czynny udział w budowaniu nowej potęgi futbolu i tłumnie przeprowadzali się na wschód. Ale może już i takie projekty kiełkują w głowach decydentów budujących wizerunek Chinese Super League …?   W obliczu tylu absurdalnych (z naszego, europejskiego punktu widzenia) posunięć, jedna ekstrawagancja więcej, nie powinna już jakoś wybitnie zaskakiwać.

Zapyta ktoś – jakim cudem Chińczyków na to wszystko stać? I czy aż tak wysokie sumy transferów mają jakiekolwiek ekonomiczne uzasadnienie?
 
 

Odpowiedź wydaje się dość prosta. Tempo rozwoju gospodarczego w Chinach jest imponujące, a wielkość inwestowanych środków nie ma sobie równych w skali całego globu. Po prostu można powiedzieć, że dziś państwo z Dalekiego Wschodu wiedzie prym w światowej gospodarce. A zatem – czy w obliczu takich możliwości finansowych Chińczyków, może jeszcze kogoś dziwić wysokość rekordowych transferów, o których ostatnio zrobiło się głośno w futbolowym świecie? I wcale nie chodzi tutaj o popularne powiedzonko: „kto bogatemu zabroni?”. Można przecież domyśleć się, że skoro biznesmeni z Chin chcą płacić aż tak bajońskie sumy, to widocznie widzą w tym sens i najzwyczajniej w świecie im się  to opłaca. Zakup piłkarza, to nic innego jak inwestycja, a futbol to po prostu biznes jak każdy inny…  Wiadomo – nie brzmi to zbyt romantycznie. Raczej to brutalna prawda o bezwzględnej grze na futbolowym rynku, gdzie nie liczą się sentymenty, tylko liczone w milionach euro/funtów/dolarów zyski. I oczywiście mowa tutaj zarówno o klubach, jak i samych piłkarzach, których udało się skusić intratnymi kontraktami.

 

BUNT I OBURZENIE TYCH, CO SAMI NIE SĄ BEZ GRZECHU…

Tu i ówdzie słychać głosy oburzenia, a nawet sprzeciwu wobec tak agresywnej i bezwzględnej polityki transferowej praktykowanej za Wielkim Murem. Że to niby nieetyczne, niemoralne, niehonorowe…  Że takie postępowanie niszczy futbol, jest zagrożeniem dla całego piłkarskiego świata, którego głównym ośrodkiem, takim odwiecznym centrum, była Europa. Niedawno głos w sprawie zabrał manager Chelsea Londyn, Antonio Conte:

Tego typu oferty są niewiarygodne. Nie ma się co dziwić, że zawodnikom ciężko powiedzieć nie. Jeśli mam być szczery, to wszystko nie jest w porządku. Do pieniądza trzeba mieć szacunek. Tymczasem pojawiają się takie propozycje. Nie zgadzam się z tym. Chiński rynek jest zagrożeniem dla wszystkich. Dla wszystkich drużyn na świecie, nie tylko dla Chelsea”.

Niby nie sposób się nie zgodzić z powyższymi słowami… Czy jednak przypadkiem, w takich „lamentach” nie ma odrobiny hipokryzji i zapominania o własnych, w sumie dość podobnych metodach, które najbogatsze kluby z Wysp, stosują wobec tych, których budżety nie  mają najmniejszych szans na konkurowanie z potęgami? Może i skala inna, ale zasady wydają mi się podobne…

Staremu Kontynentowi trudno się pogodzić z tym, że dziś ten środek futbolowej  ciężkości przesuwa się coraz bardziej na wschód…  Cóż może jednak dziś zrobić nasza biedna (a z pewnością biedniejsza od Chin) Europa prócz biernego przyglądania się temu, jak kolejni piłkarze wciągani są przez chiński odkurzacz transferowy? Chyba nic. Choć brzmi to okrutnie i bezdusznie, a bezradność jest frustrująca jak diabli, to nie wydaje mi się, aby istniały jakieś formalno-prawne hamulce, zdolne zatrzymać rozpędzoną machinę, która zasysa piłkarzy, a następnie stara się maksymalnie wykorzystać ich sportowy, ale także wizerunkowy potencjał. Jedynie jakieś klauzule w kontraktach zawodników mogłyby ewentualnie stanowić jakąś zaporę. Albo sami Chińczycy, a właściwie ich ustawodawstwo, które właśnie poczyniło mały kroczek w tym kierunku. Jak informują lokalne media, chińska federacja piłkarska, naciskana przez przedstawicieli chińskiego rządu, zdecydowała się na zmniejszenie limitu obcokrajowców. Konkretnie chodzi o to, że dotychczasowy limit to było 3 obcokrajowców + jeden piłkarz z Azji. Od teraz ma być tylko 3 obcokrajowców na boisku i na tym koniec! Jakby tego było mało, w chińskim światku futbolowym krążą plotki, mówiące o możliwym ograniczeniu przez rząd wydatków na transfery czy też wprowadzenie tzw. „salary cap”, czyli limitu wysokości pensji zawodników. Takie informacje podał przedwczoraj (15 stycznia) portal Transfery.info. Zwłaszcza ta ostatnia „groźba” chińskiego rządu wydaje się być najskuteczniejszym antidotum na europejski ból głowy. Problem bowiem może rozwiązać się sam, przynajmniej częściowo. Na razie to jednak tylko spekulacje…

 

MARKETING I REKLAMA – COŚ , CO NAPĘDZA FUTBOLOWY BIZNES

Jeśli chodzi o wspominany wcześniej wizerunek -  trzeba zaznaczyć, że reklama, sponsorzy i potencjalne korzyści ze sprzedaży wszelkiego rodzaju gadżetów sygnowanych nazwiskiem gwiazd futbolu, to obok czysto piłkarskich umiejętności, druga strona transferowego medalu. Warto o tym pamiętać, zanim zaczniemy się dziwić, dlaczego ktoś jest skłonny wyłożyć 300 mln euro za zawodnika, który już z racji wieku do perspektywicznych nie należy, a i z formą też nie zawsze u niego najlepiej… Jak więc to możliwe, ze takiemu Ronaldo (bo to o nim właśnie mowa), oferuje się 100 mln euro rocznej pensji – mniej więcej 5 razy tyle, ile jest w stanie zaoferować swoim najlepszym piłkarzom Europa? Jak wytłumaczyć fakt, że chiński klub oferuje Realowi za tego piłkarza 300 mln euro? Choć akurat tę ostatnią informację Fiorenino Perez, prezes klubu ze stolicy Hiszpanii, zdementował ostatnio. Twierdził, że do klubu nie wpłynęła żadna oficjalna oferta za zawodnika, który w minionym roku zgarnął wszystkie możliwe do zdobycia trofea. Natomiast niewątpliwie Chińczycy próbowali negocjować z samym zawodnikiem, co potwierdził agent Ronaldo.

A zatem – dlaczego Chińczycy są aż tak hojni i tak chętnie oferują tak ogromne pieniądze? Odpowiedź jest banalnie prosta i zawiera się w pięciu tylko słowach: bo to jest Cristiano Ronaldo. Nie Jan Kowalski, ale NAZWISKO, które niczym magiczna  różdżka napędza futbolową koniunkturę, zwiększa sprzedaż klubowych pamiątek, koszulek itp., jak magnez przyciąga na stadiony…

Do tego transferu jednak nie dojdzie. Przynajmniej na razie. Podobnie jak w przypadku Roberta Lewandowskiego, którego agent, Cezary Kucharski twierdził niedawno w jednym z wywiadów, że:

„Dzwonił do mnie agent zajmujący się ściąganiem gwiazd do chińskiej ligi. Nie padła nazwa klubu, poruszyliśmy tylko kwestię możliwości finansowych. Gdyby "Lewy" zdecydował się na przejście do Chin już teraz, mógłby liczyć na pensję wyższą niż otrzymał Carlos Tevez „

To wypowiedź Kucharskiego dla WP Sportowe Fakty.

Nietrudno się domyśleć, kto, prócz agentów piłkarzy, najbardziej ucieszyłby się z możliwości przeprowadzenia takich transferów. Sponsorzy. Ileż by dali, by spełnić swe marzenia o poszerzeniu swoich wpływów i wkroczyć z pompą na tak ogromny rynek, jakim bez wątpienia jest rynek chiński!

 

KONKRETNE LICCZBY, FAKTY, NAZWISKA

Czas już najwyższy zarzucić rozważania o tym, co nadal pozostaje w sferze spekulacji i póki co nierealnych chińskich pragnień, a p czy domysłów i przejść do konkretów, czyli transferów już „zaklepanych” .  Światowy top, jeśli chodzi o finanse piłkarzy prezentuje się dość osobliwie, sumy mogą przyprawić o zawrót Glowy…
 

Największe zarobki w Chinach (roczne):

1.    Carlos Tevez : 38 M€

2.    Ezequiel Lavezzi : 26 M€

3.    Oscar : 25 M€

4.    Hulk : 20 M€

5.    Gervinho/Witsel : 18 M€

6.    Graziano Pelle 16  M€ 
 
 
 
Cały artykuł (a w nim jeszcze więcej ciekawych liczb, nazwisk i przemyśleń) można przeczytać na MFM - KLIKNIJ TUTAJ
Zapraszam!

sobota, 31 grudnia 2016

KOŃCZY SIĘ FUTBOLOWY ROK 2016 – JAKI BYŁ?


 
Zamiast artykułu na kilka akapitów, w zasadzie wystarczyłoby jedno słowo – magiczny. Taki dla mnie był kończący się właśnie rok. Rok, w którym w sferze futbolowych marzeń dostałam niemal wszystko, na co czekałam, co sobie wymarzyłam. W niektórych przypadkach - nawet z nawiązką (co zdarza się naprawdę rzadko)! Jasne, że znalazłoby się coś, czego mi zabrakło, zawsze coś takiego się znajdzie, gdy się na upartego szuka. Jakiś mały niedosyt, albo i nawet nieco większe rozczarowanie… Zabrakło mi chociażby zwycięstwa Bayernu w LM – żeby wreszcie mój ulubiony sportowiec mógł z dumą unieść ten upragniony puchar, który jest obiektem pożądania chyba każdego piłkarza na tej planecie. Szkoda – kolejne podejście i znowu niepowodzenie. Albo ten nieszczęsny konkurs rzutów karnych z Portugalią na Euro… Brak słów.
Ale nie ma co rozpamiętywać tego, czego nie do końca udało się zrealizować, albo zastanawiać się uparcie nad tym „co by było, gdyby”. Po prostu, nawet jeśli futbolowy rok 2016 miał jakieś tam swoje minusy, niedociągnięcia, czy inne braki, to przecież zostały one w fantastyczny sposób zrekompensowane przez cały szereg „plusów”, cudownych, przepełnionych emocjami chwil boiskowego szaleństwa. Chwil, które na zawsze zapiszą się w naszej pamięci i do których to będziemy wracać latami. Nieprawdaż?
(...)

Generalnie można powiedzieć, że mamy mnóstwo powodów do dumy i radości – ponieważ polscy piłkarze grający w kadrze i w renomowanych europejskich klubach, nie zawiedli. Nie możemy także narzekać na naszych reprezentantów w europejskich pucharach. Co prawda tylko jeden polski klub zdołał zakwalifikować się do fazy grupowej tych rozgrywek, ale za to – pomimo początkowych trudności i niepowodzeń – zdobywając 4 punkty i zajmując trzecie miejsce w grupie, zapewnił sobie kontynuację przygody pucharowej na wiosnę. Legia Warszawa, bo to o niej oczywiście mowa, zagra w lutym z Ajaxem Amsterdam w 1/16 Ligi Europy. Już dziś chyba nikt nie ma wątpliwości, że to będzie pasjonujący dwumecz! Ja w każdym razie, choćby ze względu na osobę Miroslava Radovicia, już dziś nie mogę się doczekać! No i rzecz jasna, nie mam najmniejszych wątpliwości, że ekipa Jacka Magiery wyjdzie z tej potyczki zwycięsko.
(...)"
 
Zapraszam serdecznie - obowiązkowa lektura na Sylwestra i nie tylko! ;)
A tak w ogóle to...
Wszystkiego dobrego w nadchodzącym
Nowym Roku 2017!!!
 

 


czwartek, 22 grudnia 2016

„Lewy” poprawia statystyki, pisząc od nowa historię Bundesligi!


 

W meczu kończącym tegoroczne rozgrywki niemieckiej Bundesligi (21 grudnia), padł dość istotny dla naszego reprezentanta gol. Robert Lewandowski z rzutu karnego podwyższył prowadzenie Bayernu Monachium na 3-0 w starciu przeciwko wiceliderowi tabeli, RB Lipsk. (...)
Tym samym Robert Lewandowski zrównał się w klasyfikacji wszechczasów najlepszych strzelców Bundesligi z legendarnym Giovane Elberem. Obaj mają na koncie po 133 trafienia – co daje im ex aequo 20 miejsce w tym rankingu.
 
Jeśli zaś chodzi o zestawienie piłkarzy spoza Niemiec, Elber i Lewandowski plasują się na drugiej pozycji. Obcokrajowcem, którzy może poszczycić się większą ilością zdobytych na bundesligowych boiskach goli, jest Claudio Pizarro (190 bramek).
 
A zatem, aby dogonić Pizarro, Robert potrzebuje dokładnie 57 trafień. Nie będzie to łatwe, tym bardziej, że 38-letni Peruwiańczyk teoretycznie nadal ma szansę powiększyć swój bramkowy dorobek, gdyż wciąż kontynuuje karierę jako zawodnik Werderu Brema.
Nasz kapitan jednak lubi takie wyzwania i wydaje się, że poprawianie statystyk oraz pisanie historii Bundesligi na nowo, to jego hobby. Jeśli więc ktoś miałby przebić wyczyn Pizarro, to jestem pewna, że będzie to właśnie "Lewy" – no bo kto, jeśli nie on?
 
 
Tym razem króciutka notka. Nieco więcej i bardziej "kolorowo" (zdjęcia) na